Reacties

wowowwww, wat is Lier een mooie stad! én nog mooier in super gezelschap en vanalles om te ontdekken… ik vond t, zoals elke keer,weer onvergetelijk leuk en ben blij iedereen die er was nog eens terug te zien! en een knipoogje naar “de sterretjes”(degenen die nu van boven meegenieten, maar helaas toch wel een gemis waren!!!) bedankt voor jullie inzet én ik tel al af naar augustus… dikke knuff

Het was weer, zoals altijd, een zonnig weekend om niet te vergeten met alles erop en eraan. Bedankt Chantal, Ingrid en Gonda voor het leuke weekend in Lier. xxx

Ik kwam hier eens kijken op de site, en heb veel mooie verhalen gelezen. Mijn bewondering voor al die mensen hier. Groetjes Julie

Eerst en vooral een dikke chapeau aan Chantal, Ingrid en Gonda. Het Lierse weekend werd een super tof weekend! We hebben veel gepraat, vele leuke dingen gedaan en veel gelachen! Het was super om elkaar nog eens terug te zien. xxx

Dit weekend in Lierkeplezierke is t er eentje om in te lijsten, hoor! Een dikke dankjewel aan Chantal and the crew. Hier volgt een klein verslag, dat geschreven werd op de terugreis: Met veel file en omwegen zijn Bart en ik holderdebolder aangekomen in Lier om de Walter Grootaerts te ontmoeten. Wat was het een teleurstelling wanneer Chantal me vertelde dat de Walter spijtig genoeg zijn kat had moeten sturen. Nee, hé! Hadden we ons voor niets zo gehaast! Na een glas te drinken, hebben we de Els Smileygroep vervoegd. Avondetenstijd: we kakelden en kletsten gezellig bij en met een bolle buik speelden we een Ganzenspel. En de pionnetjes waren eendjes. Hih, een Ganzenspel met eendjes. We waren verdeeld in 3 ploegen die met denkproeven tegen elkaar moesten opboksen. 9h ’s ochtends: ’n stevig ontbijt om ons klaar te stomen voor een Lierse stadszoektocht. Onderweg werden er heel wat foto’s genomen en af en toe losten we een vraag op. Het was een lekker weertje. We haastten ons om op tijd te gaan eten. Jaja, dat ‘moeten op tijd zijn om te eten’ had een staartje: En dat staartje was een vrolijke meneer die zich afvroeg waar Evelien zat. Het was Walter Grootaerts. En, maar, dat… Ik was sprakeloos: dat, dat, dat kon toch niet? Hij moest toch zijn kat sturen? Jeetje, ik was erin geluisd! Maar het was een zaaaaalig moment toen Walter plots voor mijn lunch stond! Wat een plezante man, en zonen toffen en warme lach! In de namiddag zijn we met een paar leden naar de VLK in Antwerp getrokken. De rest mocht shoppen in Lier. Toen het weer avond was, waren we weer allem aal samen en trokken we naar de lokale cinema. (wordt vervolgd…kMoet even weg)